Henrike

Gepubliceerd op 16 september 2018 22:25

Mijn verblijf bij Engedi


Hier zal ik mijn verhaal doen over hoe ik het ervaren heb en nog steeds ervaar, mijn verblijf bij Engedi.
Ik ben hier gekomen door middel van een begeleidster van zorg bureau zeeland die samen werkt met Engedi. We zijn samen wezen kijken en wezen kennis maken. Ik kreeg een bakje koffie in een super oer gezellige gesprekskamer geheel naar de stijl van de boerderij ingedeeld. Geweldig wat een warmte straalde daar uit. We raakten in gesprek en hetgeen wat mij opviel was de rust die Jolanda uitstraalde en het begrip dat ze toonde. Ongekend, dacht ik, hoe kan je mij zo goed begrijpen? Ik zit al 15 jaar intensief in de GGZ met veel en langdurige opnames maar jij begrijpt mij zo terwijl ik nog maar zo weinig heb verteld, hoe kan dit? Ook gaf je aan dat ik niet gelijk heel inhoudelijk hoefde te vertellen; dat kwam wel. Dat was ook echt iets wat mij rust gaf.
Ik kreeg boven een rondleiding, had echt zo iets van wat is dit? Dit is echt zo groot en zo mooi en vooral zo rustig, zo stil, gewoon heerlijk. Daarna kreeg ik buiten een ronde door de moestuin achter het huis, de veranda, de tuin, maar vooral: de rust. De tranen stonden in mijn ogen dit kon niet, dit bestond niet, dit was een droom. Maar nee, het was echt, het was werkelijkheid! We hebben afgesproken dat ik een weekje zou proberen en dan zou beslissen of ik verder wilde. De data werd gelijk geregeld en vastgezet. Ik was écht welkom.
Ik kwam hier in de afgesproken week en werd warm welkom geheten. Mijn begeleidster had me gebracht. We kregen koffie en de man van Jolanda stelde zich voor. Daarna werd ik alleen gelaten om me geheel op mijn gemakje te kunnen settelen boven. Als welkom stond op een krijtbordje op de deur iets persoonlijks voor mij en op een ander bordje stond: Welkom Henrike.
Ik heb me in deze week zeer goed vermaakt, er waren veel en leuke klussen om het huis en we ondernamen ook van alles; een mooie wandeling in een natuurgebied of ff samen om boodschappen gaan, net waar ik zin en behoefte in had. Ook werd er afgesproken dat mocht het na mijn verblijf met mij minder goed gaan, dan was ik altijd welkom als er plek is.
Deze periode kwam al snel en ook weer was ik van harte welkom.
In deze situatie zouden ze mij in de GGZ op een gesloten afdeling hebben gezet gedurende 10-15 weken, soms nog langer. Bij de GGZ ging ik naar de dagbesteding om mijn dag in te vullen (als de GGZ dat mogelijk vond) wat vaak niet zo was. Ik was volgens de GGZ te suïcidaal, te psychotisch, te lastig aanspreekbaar en ga zo maar door. Ze hebben mij op een middag, toen ik in de GGZ in gesprek was met een verpleegkundige, het plan voorgesteld om het euthanasie traject in te gaan. Ik was toen rond de 23 jaar! Ook werd ik helemaal volgepropt met pillen en in de separeer gezet omdat zij vonden dat ik onhandelbaar was of niet wilde luisteren.

Nu mijn periode bij Engedi. Ik kwam hier en er werd doorgenomen wat er speelde. Nee, niet in een half uurtje even snel opname gesprekje. Nee; hier was écht tijd voor mij. We hebben een plan en afspraken gemaakt. Mijn medicatie werd op mijn verzoek, in overleg, door mij ingeleverd en in een kluisje gedaan. De eerste week kreeg ik ze per keer, na de tweede week per dag en de derde week had ik ze weer in eigen beheer. Deze keer was er ook heel duidelijk met mij afgesproken; wat vind je fijn om te doen en wat helpt jou om hier uit te komen? Ik gaf aan dat dagbesteding en structuur nu echt even belangrijk voor mij was, ook eind van de dag even een korte evaluatie en kort de volgende dag bespreken.
Het was absoluut niet alleen maar dagbesteding. Nee; er volgden ook heel veel gesprekken, zeer goede gesprekken waarin ik de handvatten kreeg over hoe ik verder kon, wat ik wilde bereiken en hoe ik dingen kon aanpakken.
Omdat ik in mijn leven vaak heel klein werd gehouden en zelf geen beslissingen kon en mocht nemen, durfde ik dat ook niet. Dat zijn dingen die ik bij Engedi heel erg goed heb geleerd.
In totaal ben ik hier voor mijn crisis 3 weken geweest (vergelijk een crisisopname van 10-15 weken bij de GGZ!) en daarvan het laatste weekend ook thuis proef gedraaid. Wat een liefde en wat een aandacht kreeg ik hier. De warme arm (figuurlijk) om mijn schouders die ik al zoveel jaar had moeten missen, de liefde waar ik zo naar hunkerde en verlangde, maar bovenal wat voor mij het allerbelangrijkste is; het geloof in God dat heb ik hier leren kennen. De liefde van Jezus, het gunnende, de kracht en de wijsheid die Jolanda en ook haar man van boven krijgen, die neem ik elke dag mee in mijn leven.
Ja! Het bestaat écht! Je kan beter worden, het kan écht!
Ik kom hier nu nog af en toe een week om bij te tanken.
Ik heb inmiddels een baan gevonden. Wat ik nooit had durven hopen en dromen is nu werkelijkheid geworden! Ik ben geworden de vrouw die ik graag wil zijn, niet meer dat kleine meisje. Nee; de volwassen vrouw die ook haar eigen mening heeft en daar ook voor uit mag komen.
Echt, ik gun dit iedereen!

Henrike

 


«