Naomi

Gepubliceerd op 30 augustus 2021 om 18:02

Mijn ervaring op Engedi.

 

Ik ben een week op Engedi geweest. Ik had een plek nodig om even veilig te voelen, te schuilen. Jolanda kende ik al ergens anders van en vertrouwde ik, dus overlegde ik of een periode verblijf op Engedi mogelijk zou zijn. Behalve bijtanken, schuilen, even niet alleen zijn, even veilig voelen, zijn er natuurlijk ook gesprekken. Hiervoor hadden we in overleg met m’n therapeute twee thema’s liggen om mee aan de gang te gaan. Dus het zou ook wel pittig worden verwachtte ik zo.

Voor mij was het als dat ik een nieuwe wereld leerde kennen.

Een wereld van welkom, aandacht, zorg, begrip, geduld, aanvaarding, nieuwe positieve ervaringen zetten tegenover pijn en/of angst, van steeds weer geruststelling: het is oké, je bent veilig.

En dat al, op een manier die me bleef verwonderen. Elk moment weer opnieuw. En zo ongedwongen, alsof het vanzelf ging, gewoon was. Het was voor hen ook zo denk ik. Maar voor mij was niets ervan gewoon.

Van de kamer die voor me gereed gemaakt was met een aandacht en zorg, het geschrevene op de bordjes, tot het rekening houden met het eten, tijd nemen om me gerust te stellen en weer georiënteerd te krijgen wanneer iets me triggerde en ik weg raakte (heb DIS) en het de tijd nemen om van iets dat moeilijk voor me was/is, iets positiefs te maken, een nieuwe ervaring te creëren.

Naast de gesprekken, de maaltijden en “er zijn” mocht ik ook helpen met klusjes, iets wat plezier gaf. Het nieuwe hier was, was dat het plezier in deze klusjes zo groter was dan de angst voor het niet goed doen. En was de energie er niet, zeker na een gesprek bijvoorbeeld, was er ook alle ruimte om juist te rusten, ook wanneer ik eigenlijk ergens mee zou helpen. Het kon gewoon, het was oké. Dit ging niet vanzelf, maar ik mocht het wel ervaren. Het was werkelijk oké.

Voor de gesprekken, die we voor elke dag hadden ingepland, hadden we van te voren twee thema’s besproken, in overleg met m’n therapeut. Het was fijn om daar een week zo aan “intensief” aan te kunnen werken, maar ook heftig. Voor mijzelf was het regelmatig verwarrend omdat alters in het gesprek naar voren kwamen en ikzelf dan tijd kwijt was. Het fijne van Jolanda is dat ze daar niet van schrikt, dat eigenlijk ongeveer de standaard reactie op heel veel was: het is oké, je bent veilig. Op een bepaalde manier, hoe weet ik nog steeds niet, wist Jolanda de zwaarte er vanaf te halen, zonder iets af te doen aan wat er besproken werd. Waar ik me in een storm op zee voelde, non-stop schaamtevol en vaak kwetsbaar, vol angst en chaos, bleef zij begripvol, liet zich niet afschrikken, bleef voor veiligheid zorgen, bleef aanvaarden, bleef dichtbij bracht op een bepaalde manier toch weer rust. Voor mij was het heftig, maar door haar houding werd het iets beter te handelen.

Misschien was de ervaring van eventjes onderdeel zijn van het huisgezin, de “gewone alledag-dingen” mee maken en mee doen, en ervaren hoe Jolanda en haar man met mij omgingen, consequent elke dag, elk moment weer met warmte, aanvaarding, begrip, geduld, welkom, “we zijn blij dat je hier bent”, nog een moeilijkere, verwonderlijkere ervaring (of minstens gelijk aan) dan de gesprekken. Hoewel ze niet los van elkaar zijn te zien of kunnen. Ze moeten ook niet los van elkaar. Juist de dingen uit de gesprekken, werden me “bewezen”/ voorgeleefd/ kon ik ervaren in al die momenten gedurende dag. Waar ook steeds terug kwam: Het is oké, je bent veilig. Net als in de gesprekken.

En veiligheid is iets wat ik nog zo weinig heb ervaren. Maar zowel in de gesprekken, die over alles behalve veilige dingen gingen, als alles buiten de gesprekken, “het gewone van alle dag” wat voor mij zo niet gewoon voelde, stond veilig zijn eigenlijk net zo centraal als er mogen zijn zoals ik was.

Hoewel verwarrend en heftig, door zoveel overspoelend en door het switchen en dan tijd kwijt, door de zo omgekeerde wereld dan ik in m’n systeem heb, is het een zo’n bijzondere, intensieve, fijne, pittige, wonderlijke, leerzame week geweest. Zoveel gebeurd dat nog altijd niet alles ten volle geland is.

Een week die ik in mij opgeslagen heb en zal blijven koesteren.

Zoveel geleerd waar niet eens de woorden voor zijn.

Dankbaar voor zoveel nieuwe ervaringen, nieuwe herinneringen.

Zoveel mooie momenten om op terug te kijken.

En een degelijke start met de thema’s die we hadden liggen. Een basis om op verder ter bouwen.

 

Dit lied, met name het eerste couplet en het refrein, was waar ik de week op Engedi steeds weer aan moest denken…Yeshua die hier zo merkbaar aanwezig is, het verlangen van Jolanda om die zegen te zijn in Zijn Naam. Van haar en haar man om hun huis en grond eromheen in Zijn dienst te stellen.

           

            U bent aanwezig - Sela

(Youtube video onderaan de pagina.)

 

1) U bent aanwezig in stormen, in stilte

Uw Schepping toont Uw macht.

U bent aanwezig waar zon is of regen

Uw licht schijnt in de nacht.

U bent aanwezig als vriend of als vreemde

U geeft ons aan elkaar.

U bent aanwezig in zwijgen, in spreken

In glimlach of gebaar

 

  1. R) Maak ons hart een huis waar Uw liefde woont

Laat ons spreken van Uw grote trouw

Leer ons zien en horen, Uw stem verstaan

Om een zegen te zijn in Uw Naam,

Om een zegen te zijn in Uw Naam.

 

2) U bent aanwezig in blijdschap in tranen,

In zwakte toont u kracht.

U bent aanwezig in denken in dromen,

Uw stem klinkt in de nacht.

U bent aanwezig in geloof en in twijfel,

U houdt mij stevig vast.

U bent aanwezig vandaag en ook morgen,

Uw plan staat eeuwig vast.

 

  1. R) Maak ons hart een huis waar Uw liefde woont

Laat ons spreken van Uw grote trouw

Leer ons zien en horen, Uw stem verstaan

Om een zegen te zijn in Uw Naam,

Om een zegen te zijn in Uw Naam.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.